^{هرکس بد ما به خلق گوید}

^{ما چهره زغم نمی خراشیم}

^{ما خوبی او به خلق گوییم}

^{تا هر دو دروغ گفته باشیم}

   گاهی به صد مقدمه ناجو ر می شود  

دوست داري بگم چرا رفتي؟؟؟؟ بعد بفهمي با برق بودم!!!!

دوست داري بگم هر جا باشي پيدات مي كنم......بعد بفهمي با دسته كليدم بودم!!!!

دوست داري بگم دوستت دارم بعد فكر كني با......نه!ايندفعه با خودت بودم

با خبر باش که سر

می  شکند

 می شکند دیوارش

و به مجنون وبه لیلا شدنش می ارزد

گر چه من تجربه ای از نرسیدنها یم

کوشش رود ه دریا شدنش می ارزد

           تن

میشود

حرفست از آزادی و اندوه وصد افسوس           پیدا نشود یک دل آزاد پریزاد  

اینجا دل مردم پر درد است کجا رفت              دستی که به ما عاطفه میداد پریزاد

در عالم بی مهری و اندوه وتباهی                پیدا نکنی یک ده آباد پریزاد

کو شادی شیرین و چه شد حادثه عشق       کو شور در اندیشه فرهاد پریزاد

دشمن چو زند خم دل آزار نرنجیم                  از زخم دل آزار تو فریاد ریزاد

ما هر چه ببینیم سزاوار همانیم                     چون تابع ظلمیم ز بنیاد پریزاد

         از حادثه لرزند به خود کاخ نشینان

             ما خانه به دوشان غم سیلاب نداریم    

فرقی نمی کند گودالی کوچک یا دریایی بزرگ باشی 

 زلال که باشی

 اسمان

 در تو پیداست

هر که با عشق شعر زنده بود

قدمش روی چشم بنده بود

یک طره تابدار دستم دادی

ای دل همه عمر دست من خالی بود

این آخر کار کار دستم دادی

                                   (نیک)

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود ما دیده ایم

اگر خون دل بود ما خورده ایم

اگر دل دلیل است آورده ایم

اگرداغ شرط است ما برده ایم

اگر دشنه دشمنان گردنیم

اگر خنجر دوستان گرده ایم

چون ماه شبی میکشم از پنجره سر

  اندوه که خورشید شدی تنگ غروب

 افسوس که مهتاب   شدی وقت سحر

                                                    مشیری

               کاه به دست می آید..........!

هر چه من و شعر قدم میزنیم

حرف تو را باز رقم میزنیم